Mannen en vrouwen vertonen in hun dagelijkse leven vaak verschillen op vlak van consumptie en mobiliteit. Zo rijden mannen vaker met de auto, eten ze meer vlees, nemen ze vaker het vliegtuig en hebben ze relatief meer milieuvervuilende hobby’s die verband houden met technologie en auto’s. Economisch gezien hebben mannen over het algemeen een hoger inkomen en vermogen. Ze besteden dat inkomen gemiddeld ook minder milieubewust. Dat vertaalt zich in ecologische impact: gemiddeld genomen ligt de CO₂-uitstoot van mannen 26% hoger dan die van vrouwen.

Tegelijkertijd staan mannen doorgaans aan de top van de meest vervuilende industrieën zoals de energie- en oliesector. De dominante bedrijfscultuur waarin efficiëntie, groei en concurrentie centraal staan, laat weinig ruimte voor zorg voor mens en milieu. 

Deze verschillen hangen samen met sociale normen rond mannelijkheid en vrouwelijkheid. Maatschappelijke ideeën over wat het betekent om ‘een echte man’ te zijn, leggen vaak de nadruk op controle, dominantie en onafhankelijkheid, terwijl klimaatuitdagingen net vragen om samenwerking, verantwoordelijkheid en zorg. Een milieuvriendelijke levensstijl, zich inzetten voor dierenwelzijn of opkomen voor klimaatrechtvaardigheid kan daardoor haaks staan op dominante mannelijkheidsidealen.

Duurzame keuzes worden bovendien nog te vaak voorgesteld als ‘niet-mannelijk’. Die verwachtingen kunnen het voor jongens en mannen moeilijker maken om keuzes te maken die wel bijdragen aan een gezondere planeet. Mannen die kiezen voor vegetarisch of veganistisch eten, herbruikbare producten of een milieubewuste levensstijl krijgen soms te maken met spot of afwijzing. De sterke focus op vleesconsumptie en termen als “soy boy” tonen aan hoe sterk sociale normen kunnen doorwegen.