Tegelijkertijd bestaan er duidelijke verschillen in vrijetijdsbesteding tussen mannen en vrouwen. Vrouwen hebben gemiddeld bijna zes en een half uur minder vrije tijd per week dan mannen. Dat komt doordat vrouwen vaker het grootste deel van de zorg- en huishoudtaken opnemen, naast hun betaalde werk. Door die ongelijke verdeling van zorg- en huishoudtaken nemen vrouwen over het algemeen minder deel aan sportieve, culturele en andere vrijetijdsactiviteiten.

Ook bij de invulling van sport zien we verschillen. Dat hangt samen met maatschappelijke ideeën over wat ‘mannelijk’ of ‘vrouwelijk’ zou zijn. Zo wordt sport vaak geassocieerd met kracht, snelheid en competitiviteit, die stereotiep vaker met mannelijkheid worden geassocieerd. Over het algemeen sporten mannen en jongens vaker dan vrouwen: meer dan 60% van de aangesloten leden bij een sportclub tussen 16 en 54 jaar is man. Mannen besteden gemiddeld meer tijd aan sport, zowel aan het beoefenen ervan als aan functies als trainer of bestuurder. 

Tegelijkertijd bestaan er grote verschillen tussen sporten: sommige sporten, zoals zwemmen, atletiek en korfbal, worden ongeveer evenveel beoefend. In andere sporten - zoals voetbal, boksen, gewichtheffen en rugby - zijn jongens en mannen opvallend sterker vertegenwoordigd. Ook deze keuze in sporten hangt vaak samen met ideeën rond mannelijkheid en vrouwelijkheid. Dans, schaatsen, turnen en yoga worden vaak als vrouwelijk gezien. Sporten die als vrouwelijk worden gezien, krijgen bovendien vaak minder media-aandacht, minder middelen en minder waardering.

In sport in het algemeen, maar zeker in topsport, ligt de nadruk bovendien op winnen, doorzetten bij pijn en extreme prestaties. Dit kan leiden tot blessures, prestatiedruk, onzekerheid, een sterke focus op het lichaam en soms tot gevoelens van falen of vernedering. Jongens en mannen die minder sporten of kiezen voor sporten die niet als typisch mannelijk worden gezien, lopen het risico dat hun mannelijkheid in vraag wordt gesteld.